Ανταγωνιζόμαστε το παιδί μας;

Είναι αλήθεια δυνατόν να ανταγωνιζόμαστε το ίδιο μας το παιδί; Κάτι τέτοιο ακούγεται εντελώς παράλογο και αρκετά σκληρό. Παρόλο όμως που δεν είναι σύνηθες να παραδεχόμαστε ότι κάποιες φορές γινόμαστε απέναντι στα παιδιά μας ανταγωνιστικοί, αυτό μπορεί να συμβαίνει.

Όπως είναι φυσικό, δεν είχαμε όλοι μας ρόδινη παιδική ηλικία και οπωσδήποτε δεν έχουμε διαχειριστεί όλα τα προβλήματα με τους γονείς μας με αποδοτικό τρόπο. Δεν είναι σπάνιο να έχουμε αφήσει κάποια από αυτά άλυτα, με αποτέλεσμα τόσο να μας πληγώνουν και να μας ενοχλούν, όσο και να χρονίζουν, δημιουργώντας μας ένα αίσθημα ότι έχουμε αδικηθεί.

Έτσι, ακόμη κι αν η απόφαση να κάνουμε οικογένεια και παιδιά έχει έρθει για μας εντελώς συνειδητά και μετά από συζήτηση και ώριμη απόφαση, πολλές φορές η διαχείριση που τελικά έχουμε απέναντι στα παιδιά μας προδίδει ότι κάτι δεν πάει καλά με ζητήματα δικά μας και των γονιών μας.

Παρόμοιες καταστάσεις συνήθως μας οδηγούν είτε να μη χαλάμε ποτέ κανένα χατίρι στα παιδιά, προσπαθώντας να μην τα αδικήσουμε και να μην τα δυσαρεστήσουμε όπως έκαναν οι δικοί μας γονείς, είτε να είμαστε απέναντί τους ανταγωνιστικοί και υπερβολικά απαιτητικοί, επειδή εμάς κανείς δε μας χαρίστηκε στο παρελθόν και επειδή ανέκαθεν προσπαθούμε να πείσουμε τους γονείς μας για την αξία μας.

Όπως είναι κατανοητό, το να είναι κανείς υπερπροστατευτικός και υπερανεκτικός με το παιδί μάλλον δε θα οδηγήσει σε καλά αποτελέσματα, καθώς το παιδί θα επαναπαυθεί και θα σταματήσει να προσπαθεί να γίνει καλύτερο. Από την άλλη όμως, το να ανταγωνιζόμαστε διαρκώς το παιδί μας σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποδείξουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι και ότι έχουμε τη δύναμη και την προτεραιότητα στην οικογένεια, επίσης δεν είναι καθόλου αποδοτικό, καθώς πιθανότατα θα έχει στο παιδί το ίδιο αποτέλεσμα που είχε και σ’ εμάς, θα το κάνει δηλαδή να μας δει ως αυστηρούς κριτές και όχι ως στοργικούς γονείς.

Μια ενδιάμεση συμπεριφορά, με ειλικρίνεια, συνέπεια και σαφή όρια μεταξύ των γονιών και του παιδιού, θεωρείται η καλύτερη αντιμετώπιση. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι χρειάζεται αρκετή αυτοκριτική και ότι σε κάθε περίπτωση, έχουμε επιλέξει να φέρουμε ένα πλάσμα στον κόσμο και οφείλουμε να φροντίσουμε να μεγαλώνει σ’ ένα περιβάλλον ασφαλές και ήρεμο, στα πλαίσια του δυνατού.

«Στήριξις»
Κατερίνα Ζήση – Ψυχολόγος